* Elfjuli toespraak van Johan Velghe, voorzitter van het Priester Daensfonds

WELK VLAANDEREN WILLEN WIJ?
11 JULI IS MEER DAN EEN DAG

Als 11 juli die éne dag van borstklopperij is, dan hoeft dat hele gedoe van vieringen en ‘Vlaanderen feest’ voor mij niet. Wat wij willen moeten wij niet alleen op 11 juli, meestal te schuchter, formuleren. Wat me bezighoud is niet zozeer de vraag wanneer Vlaanderen onafhankelijk wordt, wel welk Vlaanderen we willen. Onafhankelijkheid is geen toverformule. Vlaanderen als paradijselijk eiland, de nieuwe Tuin van Eden, bestaat enkel als natte droom van wie wereldvreemd is. Onafhankelijkheid moet veroverd worden door concrete invulling aan Vlaanderen te geven. Door Vlamingen een concreet perspectief aan te bieden, een toekomst voor te houden, hoop te geven en aan te wijzen hoe die hoop kan ingevuld worden. Met die boodschap stapte ik op menig 11 julipodium. Er volgden opendoekjes, maar ook boegeroep. Dat moet u prikkelen om mijn hiernavolgende 11 julitoespraak te savoureren of uit te spuwen. Aan u de keuze tussen het strelen van smaakpapillen of de vieze nasmaak.
Johan Velghe

De Belgische constructie moet ik niet. Niet deze van het verleden. Zomin deze van vandaag met de grendelgrondwet, alarmbellen en zovele procedures die ons recht, ons democratisch recht op zelfbeschikking afremt, dwarszit en saboteert.

Ik kan hier de lelijkste, maar daarom niet onterechte, scheldwoorden aan het adres van België fulmineren, of profetische uitspraken doen over de ‘verdelging van een on-staat’. Maar geef toe, ik steek jullie applaus op zak, we gaan samen een pint pakken – ik kijk er al naar uit -, en dan…?

Mijn engagement in het Priester Daensfonds heeft mij ondermeer een belangrijke filosofie bijgebracht, samengebald in drie woorden: Redt U Zelven.

Redt u zelven. Wacht niet op anderen, doe het zelf. Focust u op directe noden, zonder het einddoel uit het oog te verliezen: een betere samenleving, een hogere geluksfactor in eenieders leven.

Daarom houd ik niet graag een antidiscours. Ik houd het liever bij een prodiscours. Voor een sterke Vlaamse Beweging. Sterk, inhoudsvol, toekomstgericht, herkenbaar voor en door iedereen, een Vlaamse Beweging die zich in de harten en hoofden nestelt en van binnenuit Vlaanderen op België verovert.

Laat ik meteen de boude uitspraak te doen dat ik niet van 11 julivieringen houd. Een regelrechte kamikaze om dit hier uit te spreken. Maar als het al zo ver gekomen is met België dat nood heeft aan een kamikazecoalitie om overeind te blijven, dan mag ik hier de uitspraak herhalen dat de reductie van 11 juli tot een barbecuefeestje met niet aanspreekt.

Begrijp me niet verkeerd. 11 juli heeft wel degelijk een betekenis voor mij.
Ik dank overigens de organisatoren om me uit te nodigen. Het getuigt van een open geest, want als links-flamingant en militant van het emanciperend volksnationalisme dat staat voor soevereiniteit en solidariteit, besef ik dat het niet zo evident is hier op dit podium te staan.
11 juli heeft een betekenis voor mij.
‘k Ben zelfs wat voorbestemd, gepredestineerd, want geboren in Kortrijk en getogen op de historische site van het slagveld van 1302, de Groeningekouter. Na decennia in de Denderstreek gewoond te hebben keerde ik terug naar de stad van mijn jeugd en zo wil het lot dat ik vandaag vanuit mijn slaapkamerraam uitkijk op het laatste restantje van de Groeningebeek aan de Graaf Gwijde van Namenstraat. De buurt waar ik woon wemelt van straatnamen die verwijzen naar de Guldensporenslag.
Dit alles geheel en al terzijde.

Vandaag weet ik beter. Ouder en een beetje wijzer geworden, vooral ouder geworden, weet ik dat 1302 allerminst ‘ein frischfröhlichen Krieg’ was, zoals zeshonderd jaar later de zogenaamd onafwendbare nakende oorlog van 14-18 omschreven werd. Oorlogen stinken altijd. Het zijn de beerputten van machtshebbers.

De Groeningeslag had al helemaal niets te maken met symbolen, zelfs niet met een taalstrijd. De Vlaamse graaf sprak de taal van zijn koninklijke leenheer, niet de taal van het volk.
Zeven eeuwen later, vandaag, spreken de machtigen evenmin de taal van het volk. Ik heb het over zij die de supranationale structuren leiden, de trojkaleiders, IMF, Oeso, het EU-model à la Barosso, en nu Junckers. Zij spreken immers de taal van de afbouw van onze sociale zekerheid en van het behoud van achterhaalde natiestaten waarvan we in een exemplaar leven dat daar model voor staat.

1302. Het was een rauwe overlevingsstrijd. Het was doden om niet gedood te worden of slavernij te ondergaan. 11 juli 1302 was een quasi ultieme zelfmoordpoging van zij die elk recht op zelfbeschikking als individu en als groeiende stedelijke gemeenschappen ontzegd werden. Het werd een bittere strijd, met wankele bondgenoten, zoals graaf Dampierre, tegen wie de stedelijke gilden eerder in opstand gekomen waren tijdens de ‘Grote Moerlemeie’.
Ze hadden geen schijn van kans.

Toch gebeurde het onmogelijk gewaande. Het onmogelijke, het verslaan van het grootste ridderleger in de christelijke wereld van die tijd. Het onmogelijke werd mogelijk, de kamikazepoging slaagde dankzij hun razernij omdat ze vernederd werden in alle vezels van hun zijn, als mens en als een zichzelf organiserende maatschappij.

Het onmogelijke mogelijk maken. Die les neem ik mee naar vandaag, maar vooraleer het geschiedenisverhaal af te sluiten, wijs ik er graag op dat ‘het onmogelijke mogelijk maken’ zich nog zal herhalen in deze Zuidelijke Nederlanden: de geuzenopstand attaqueerde frontaal het dogmatisch denken en de ongeziene machtspositie van de Kerk.
De imperialistische repliek hierop, gekruid door godsdienstfanatisme (tiens, een zeer actueel begrip), mokerde het confederalisme (tiens, ook dat klinkt ons vertrouwd in de oren) van de Bourgondische Nederlanden aan gruizelementen, waarbij zich de meest rampzalige scheiding voltrok.
En toen in de negentiende eeuw de kloof tussen kapitaal en arbeid zich op z’n brutaalst toonde (tiens, ook dat is aan de orde van de dag), werd weer het onmogelijk gewaande mogelijk: de sociale strijd.

Ik hou niet van 11 julivieringen.
Wat valt er begot te vieren?
– Moeten we vieren omdat ‘we’ in 1302 overwonnen hebben? Er volgden op 11 juli 1302 vele nederlagen.
– Moeten we vieren omdat ‘we’ vandaag zoveel bereikt hebben? Ooit vergaderde het Vlaamse Parlement in Dowaai (Douai). Vandaag in een stad die zich politiek afficheert, overigens geheel ongrondwettelijk, als behorend tot de Fédération Wallonie-Bruxelles, Wallo-Brux gekoppeld aan de Belgische natte droom van een Metropolitaan Gewest, reikend tot aan de Boekhoutberg in Hekelgem, de grens met Oost-Vlaanderen.
– Moeten we vieren omwille van deelbevoegdheden, ingekrompen budgetten en de dance macabre van de cascade aan staatshervormingen?
– Moeten we vieren omdat ‘onze’ democratie een lacheding is, een schertsvertoning? De kamikaze van de federale regeringsvorming getuigt er van.
– Moeten we onze hoge zelfmoordcijfers vieren? Het stijgend aantal werkenden met depressies en burn-outs? Onze werklozen, het aantal schoolverlaters zonder diploma? Of steken we de feestbarbecues aan om onze lage pensioenen te vieren? Of krijgen we een extra brochetje omwille van onze stijgende kinderarmoede?

Laat ons 11 juli herdenken met de blik voorwaarts, toekomstgericht. Om andermaal het onmogelijke mogelijk te maken: een soeverein én solidair volk.
Herdenken, niet om alles in een geschiedenisles te begraven. Maar om in de toekomst te kijken.
Zo ook de toekomst van de Vlaamse Beweging. Dé erfgenaam van ons, te vaak beladen, verleden.

Wanneer gaat de Vlaamse Beweging lessen trekken uit haar eigen bewogen geschiedenis? Het is urgent, dringend. We moeten niet mikken op een naamsverandering: Beweging punt net. Die naam is al bezet in een poging om Dexia en Arco in de vergeetput te gooien.
‘Vlaamse Beweging’, een sterke naam indien die gelinkt wordt aan een toekomst, aan onze toekomst van een warme, solidaire Vlaamse samenleving. Vlaamse Beweging grijp uw momentum.

Er valt nog een weg te gaan
De zeggingskracht van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen is quasi nihil geworden. De tijd van het grote appèl, van de mobilisatie van grote Vlaamse betogingen en acties, ligt al decennia achter ons. Zelfs over een zo essentieel beginsel als het zelfbeschikkingsrecht worden slechts vijfduizend mensen gemobiliseerd, waarvan nog een duizendtal Catalanen en vertegenwoordigers van andere volkeren zonder staat.

Laat ons niet aan mythevorming doen, evenmin aan zelfkastijding, maar we moeten beseffen dat de Vlaamse Beweging steeds gekenmerkt werd door verdeeldheid en polarisatie. Dat er zeer zware schaduwen over de Vlaamse Beweging getrokken zijn. Tot op de dag van vandaag.
‘k Wil niet vaag zijn. Ik wijs er twee aan: mensen uitsluiten en als minderwaardig aanwijzen en de neoliberale remedies die diepe sporen van armoede trekken.
Ik herhaal: Vlaamse Beweging grijp uw momentum, breng durf op in de keuze voor een rechtvaardig en welvarend Vlaanderen voor iedereen.

Het onmogelijke is mogelijk. Doemdenkerij helpt niet vooruit.
Alle hoop stellen op partijpolitiek is ronduit naïf. We weten onderhand waartoe regeringsonderhandelingen leiden, allerminst naar het luisteren naar de vox populi.
Waarom moet ik bij het woord ‘regeringsvorming’, op welk niveau ook, bijna als de hond van Pavlov denken aan het vers van René De Clercq: ,,Sluit niet, tegen uw geweten, om de macht een slecht verbond. Die uit elke teil kan eten is de echte hond.”
Partijen komen en gaan, veranderen van naam, vormen conglomeraten van doelstellingen en belangengroepen om een alsmaar breder kiespubliek te bereiken. Werp me als democraat niet het verwijt toe me tegen partijen te keren, maar geef toe dat radicale democratie in die middens ver zoek is.

Op 11 juli, geserveerd als ‘feest van de Vlaamse Gemeenschap’ moet die Vlaamse Beweging, zich bezinnen en vooral zich oriënteren op die ‘gemeenschap’.
Vlaamse Beweging omarm die gemeenschap, omarm de Vlamingen, toon interesse in wat dagdagelijks de Vlaming bezig houdt. Neem duidelijke en toekomstgerichte standpunten in, gericht op duurzaamheid, gezondheid, leefbaarheid van steden, werk in eigen streek. Standpunten over wat maatschappelijk aan de orde is.
Vlaamse Beweging herover alle Vlamingen: iedereen die hier leeft, woont, werkt, kansen grijpt, verantwoordelijkheid opneemt. Maar ook zij die een tweede of meer kansen verdienen. Ja, ook asielzoekers uit oorlogsgebieden. Dat is onze morele plicht.
En ja, ik weet dat het moeilijk, zeer moeilijk ligt, ja ook gelukzoekers, want vergeten wij onze eigen migratiegeschiedenis niet. Ik moet dit ook zeggen omwille van mijn eigen familiegeschiedenis. Mijn grootouders waren gelukzoekers. Zij waren producten van ‘Arm Vlaanderen’ en zochten zich een nieuw leven in Zuid-Amerika.
Vlaamse Beweging: spreekt u duidelijk uit over hoe om te gaan met migratie; spreekt u uit over de mechanismen van overmigratie; spreekt u uit tegen elke vorm van racisme.

Vlaamse Beweging: breng de boodschap van hoop op een betere wereld voor allen, een wereld van gelijkwaardigheid. Een samenleving met een perspectief op kansen en mogelijkheden, op kwalitatief onderwijs, op jobs en jobcreatie, op een fatsoenlijke verloning, op degelijke en duurzame huisvesting, op een samenleving zonder de wachtlijsten die de levens van velen, van in de prenatale toestand tot de zoektocht naar een betaalbare opname (bestaat dat nog?) in een woonzorgcentrum.

Vlaamse Beweging durft u uit te spreken over onze ziekmakende mobiliteit en het fijn stof. Spreekt u uit over energiekeuzes. Opinieer over wat de leefwereld van de modale Vlaming is.
Sluit aan bij de zoektocht van 680.000 Vlamingen die op en onder de armoedegrens leven, hun moeizame overlevingszoektocht naar een beter leven. Als we de Europese armoedegrens hanteren gaat het zelfs over 1 miljoen Vlamingen. Eén miljoen. Ik laat het even tot u doordringen en voeg er nog aan toe dat 140.000 kinderen, hier rondom ons, in Vlaanderen, in een gezin leven met een inkomen onder de armoederisicodrempel.
Verzet u tegen een maatschappij waar vrouwen nog té vaak, omdat ze vrouw zijn, minder betaald worden. Verzet tegen sociale dumping, tegen afbouw van openbare diensten, zoals de nieuwste NMBS-plannen beogen.

Als de onderhandelaars van N-VA en CD&V voor de vorming van een Vlaamse regering straks niet uitpakken met een beleidsverklaring die doordrongen is van directe, snelle, grootschalige en intensieve maatregelen om de armoede-octopus in de kortste keren tentakels af te hakken, dan deugt noch die beleidsverklaring, noch die regering, noch die coalitie. Armoede vreet immers de samenleving aan. Armoede is een zwaar menselijk én economisch verlies.
De nieuwe Vlaamse regering heeft sleutels in handen: sociale huisvesting, jobcreatie, kinderbijslag en een actief gezinsbeleid.
Maak van de Vlaamse strijd weer een emancipatiestrijd. ‘De arbeider moet vrij en welvarend zijn’, stelde Daens. Geen regeringsverklaring zonder die Daenstoets.
Vlaamse strijd, emancipatiestrijd. Geen kleinburgerlijk gedoe. Geen ideologische bekvechterij, geen foute of exclusieve allianties, geen heimwee-flamingantisme.
‘Slaaf noch bedelaar’, dixit Daens. Vertaal ik dat even: soevereiniteit én solidariteit. Een én-én-verhaal.
Strijd tegen hebzucht, strijd voor efficiëntie en transparantie. Strijd voor rechtvaardigheid. Strijd voor gelijkwaardigheid. Strijd voor herverdeling en tegen alle gefoefel, de zogeheten deugd van ‘zwartwerk’ inbegrepen.

Maak van de Vlaamse strijd weer een sociale strijd. Het werkterrein ligt braak, want ook op dat vlak geeft het Belgisch en het EU-establishment verstek.
Toen vijf decennia geleden de terechte kreet klonk ‘Werk in eigen streek’, sloeg het Vlaams appèl wel aan. Dat appèl raakte eenieders hart én verstand, nuchter als de Vlaming wel is. Ja nuchter, want ’t is niet alle dagen voetbal.

Vlaamse Beweging, geef hiermee een tastbare, een reële invulling aan het democratisch perspectief van de meerwaarde van zelfbeschikking, want de brokkelpap van de staatshervormingen levert ons nog altijd onvoldoende beslissingsmacht op, ons democratisch recht op eigen beslissingen .
Een onmogelijke opdracht? Neen, de Catalanen en de Schotten, die in het najaar referenda organiseren, roepen niet van aan de zijkant. Zij onderbouwen, zij argumenteren, zij vullen hun Yes en Si in met grote realiteitszin, geheel en al gefocust op de noden en toekomstwensen van hun samenlevingen, iedereen inbegrepen, ook de nieuwkomers.
Vlaamse Beweging trekt de boer op. Verover de harten en de geesten in dorpen, wijken en steden. Verover ze met een fris verhaal, met een hoopvol verhaal dat antwoorden biedt op vragen die ouders hebben over de toekomst van hun kinderen;
antwoorden op vragen die werknemers en creatieve en sociaal-geëngageerde ondernemers, ja zo zijn er ook, zich stellen over jobbehoud in eigen streek;
antwoorden op vragen van zij die wegglijden in het armoedemoeras; van zij die hun werkloosheidsvergoeding zien krimpen omdat ze maar niet aan een job geraken omdat multinationals uit onverzadigdbare winsthonger nog altijd uitwijken naar pakweg Bangladesh.

Ja, ik weet het. Dit is geen traditionele speech over de Vlaamse grieventrommel. De begrippen faciliteiten of transfers komen er niet eens in voor. Of toch, ik had het toch over de grote nood aan meer rechtvaardigheid, aan transparantie. De grieven over probleemwijken, de sociale onrechtvaardigheden, de wachtlijsten,… die vele vragen oproepen bij de man in de straat, dat is Vlaanderen. Maak de Vlaamse samenleving sterker. Dat is én het fundament én de huisvesting voor een soeverein en solidair Vlaams volk in de Zuidelijke Nederlanden. Dat laatste zeg ik bewust, omdat we onze geschiedenis niet willen noch mogen verloochenen. Ook dat is toekomstgericht denken.

11 juli heeft wel degelijk betekenis. Ooit was het een dag van terechte razernij. Laat het ons vandaag wat geciviliseerder houden. Elkaar de kop klieven is niet meteen een daad van broederlijkheid, waar Daens ook voor pleitte. Ik wens u onrust toe.
Rust levert niks op, evenmin de gepredikte rustige vastheid. Onrust zet tot denken aan, onrust activeert daden. En… onrust rijmt niet op een viering of een feestje. Daar hebben we de marketing en de commercie van het voetbal voor.
Onrust tot zolang we het onmogelijke niet mogelijk maken. Dat is mijn definitie van 11 juli.

* Persmededeling van de Vlaamse Volksbeweging naar aanleiding van de septemberverklaring van de Vlaamse regering

Persmededeling van de Vlaamse Volksbeweging naar aanleiding
van de septemberverklaring van de Vlaamse regering
De Vlaamse Volksbeweging neemt met genoegen kennis van de inspanningen van de Vlaamse regering om de begroting 2015 in evenwicht af te ronden. Deze politiek verhindert dat schulden van het huidige beleid naar de volgende generaties worden doorgeschoven.

Met de 6de staats(mis)vorming echter werden onvoldoende financiële middelen naar Vlaanderen overgemaakt voor het financieren van de overgedragen bevoegdheden.
De saneringsbijdrage die de federale overheid voor 2015 Vlaanderen oplegt betekent een te kort van 755 miljoen € dat Vlaanderen moet bijpassen.

De Vlaamse Volksbeweging betreurt dat de dienstverlening voor de gezinnen, cultuur- en sportverenigingen en onderwijs wordt afgebouwd, zelfs duurder wordt gemaakt.

De Vlaamse Volksbeweging stelt vast dat deze financiële aderlating en het afbouwen van de dienstverlening helemaal niet aan de orde zou zijn indien er een einde gemaakt wordt aan de jaarlijkse overdracht van 16 miljard € aan Brussel en Wallonië zonder controle noch resultaatsverbintenis en er enkel toe gericht is een politiek systeem in stand te houden dat niet in staat is, en nooit in staat zal zijn, de eigen politieke beslissingen te financieren.

De Vlaamse Volksbeweging aanvaardt niet dat Vlaanderen welzijn en welvaart moet inleveren om de financiële, administratieve en politieke voorrechten van de Franstaligen blijvend te ondergaan.

De Vlaamse Volksbeweging roept de federale onderhandelaars op geen regeerakkoord af te sluiten die deze financiële transfers naar Brussel en Wallonië in stand houden en zelfs opdrijven.

De Vlaamse Volksbeweging roept de Vlaamse federale Kamerleden op geen medewerking te verlenen aan de uitvoering van de 6de staats(mis)vorming en daagt hen uit op te komen voor de belangen van hun gewest en hun gemeenschap en de kiezers aan wie ze verantwoording verschuldigd zijn, zoals hun Franstalige homoniemen doen voor hun gewest en gemeenschap
Bart DE VALCK
Willy DE WAELE
Voorzitter
Politiek secretaris

* Standpunt van het VVO : De verkiezingen en erna: kamikaze of harakiri?

Over de Vlaamse regeringsvorming willen we enkel kwijt dat de PS en de CdH (die in Wallonië en de Franse Gemeenschap eerder al eieren voor hun geld hadden gekozen) het opstapje hebben gegeven en dat de OVLD het derde wiel aan de wagen voor haar rekening neemt.
De federale regeringsvorming, een saga in wording? Op dit ogenblik (26 september) weten we nog niet of de Zweedse coalitie een realiteit zal worden of tot mislukken gedoemd is.
Na het non van Benoît Lutgen, in paracommandotermen (hij is nu eenmaal burgemeester van Bastogne en voorzitter van het CdH-partijtje dat best zou ontbonden worden door de (kader)leden te laten kiezen voor PS of MR), heeft de MR zich langs Franstalige kant opgeofferd om s’Lands belangen te dienen.
1. Maar eerst was de N-VA aan zet geweest. Die had fel ingezet op de keuze tussen haar sociaaleconomisch model en dat van de PS. Ervan uitgaande dat met een PS in een federale regering dit evenzeer kwalijke gevolgen zou genereren voor Vlaanderen en de Vlaamse Regering. We veronderstellen dat de N-VA er zich van bewust was dat zij, noch enige andere Vlaamse partij, invloed zou kunnen hebben gehad op de mogelijke coalities in Wallonië.
2. Met die felle inzet op het sociaaleconomische waren de confederale aspiraties ietwat op de achtergrond geraakt. Nochtans waren en zijn beide met mekaar innig verbonden. Om die eeneiige tweeling na de verkiezingen evenwel het levenslicht te laten zien, had die partij ‘ niet te omzeilen’ moeten worden (met het VB als stille vennoot).
3. De MR is de Jappen achterna gegaan en is bereid om in Franstalige België als een kamikaze-eskader te fungeren. Op voorwaarde evenwel dat de N-VA haar confederalisme op non-actief zou zetten. Dat hindert niet zozeer haar ‘sociaaleconomische’ kiezers, maar wat denken haar andere kiezers hiervan? En kan je België in 2019 opnieuw in vraag stellen als je je best gedaan hebt om dit landje te redden?
[Die door de media  uitgevonden benaming, kamikaze, voorspelt weinig goeds voor het goede verloop van de aan gang zijnde regeringsonderhandelingen: die Japanse piloten werden vooral ingezet op het einde van de oorlog, als het ‘kalf aan het verdrinken was’. Zal die wanhoopsdaad in België anders uitvallen?]
3. Paris, een regering zonder PS, vaut-elle bien une messe? Het VVO veroorlooft zich vooral de N-VA tot nadenken te verplichten.
a) Lukt het quartet N-VA, CD&V, OVLD en MR uiteindelijk niet, dan komt di Rupo II als bijna enig door de goegemeente aanvaarde gangbare alternatief om de hoek kijken. 25 mei 2014 mag de N-VA dan op haar buik schrijven. Een nieuw momentum in 2019 dan? Met de zoveelste overwinning op rij? Maar weeral net niet voldoende om niet te kunnen omzeild te worden?
b) Het quartet lukt en kan zijn besparingsopera vijf jaar aan een stuk op de affiche houden.
Wallonië zal geen nieuwe André Renard ten tonele moeten voeren. De Waalse Regering, PTB-go en vakbonden staan paraat.  MR zal in Wallonië eerste kop van Jut zijn in deze kermisattractie.
Mocht N-VA denken dat enkel ‘links’ Wallonië van de weeromstuit de confederale tour zou opgaan (waarom zou het trouwens, zolang de Belgische koe melk levert), dan denken we dat ze bal mis slaat. MR wenst niet zo maar België uit te kleden (zeker niet als de PS bij die uitkleding handig manoeuvreert). Laat staan, de Vlaamse coalitiepartners van N-VA.
De N-VA stevent, met een deelname aan deze ‘Zweedse’ coalitie, weg van haar confederale visie.
Ze laat een deel (hoe groot?) van haar kiezers verweesd in de kou achter. Dat is geen kamikaze meer, dat lijkt eerder op harakiri: een daad om latere schande en verlies van eer te voorkomen. De vroegere Volksunie van 1991 indachtig.
Haar fulmineren tegen een Vlaamse minderheidsregering onder di Rupo was dan praat voor de vaak en dus ongeloofwaardig, nu ze een nog fellere minderheid, deze keer langs Franstalige kant, mee helpt op poten zetten.
Het buiten spel zetten van de grootste Waalse partij, de PS, druist fundamenteel in tegen haar confederalisme: de sterkste schouders leiden de dans in elke deelstaat en vaardigen leden af (er zijn voor de Kamer dan geen verkiezingen meer) naar de Regering van de Statenbond.
CD&V en OVLD kunnen het zich veroorloven aan een federale regering deel te nemen zonder een nieuwe communautaire agenda (door hen uitdrukkelijk niet gevraagd want hun zesde staatshervorming heeft hen niet afgestraft). En volgens het Vlaamse regeerakkoord gaat ook de N-VA die hervorming loyaal uitvoeren, dus door mee te beraadslagen over 26 samenwerkingsakkoorden. Met een vlugger ritme dan dit waarin het samenwerkingsakkoord over de plantentuin in Meise is tot stand gekomen?
Maar het gedurende vijf jaar bevriezen van haar confederale queeste (een zoektocht of een onmogelijke opdracht?) kan onmogelijk de militanten en de traditionele kiezers van de N-VA bekoren.
Het is wel opvallend dat die achterban niets van zich laat horen. Net zoals de windstilte bij de N-VA-onderhandelaars ( nochtans de grootste partij van de regering in spe) die telkens een achterdeurtje gebruiken om de pers te ontlopen. Om de onderhandelingen niet te doen mislukken? Om hun pokerspel niet te hoeven blootleggen?
De door die partij sinds 2009 (of vroeger al?) gehanteerde strategie heeft haar geen windeieren gelegd. Of heeft ze louter geprofiteerd van toevallige grondstroomomstandigheden?
Stevent ze nu af op het leggen van een struisvogelei? Een verrot Belgisch ei? Een half doorbroed Belgisch ei om aan te tonen dat het Belgisch model niet kan lukken, ook niet met de MR?
Weet dan dat zij die het schip tijdens de vaart verlaten, meestal van een kale reis terugkomen(VU in 1991).
Vele vragen waarop we geen antwoord zullen krijgen zolang de N-VA de lippen stijf op elkaar houdt.
We weten dan ook niet of de Vlaamse transfers al aan bod zijn gekomen. Toch een fameus vehikel om Bourgeois I het leven minder zuur te maken.
4. Maar hadden we toch niet vooropgesteld dat beide modellen, die van de N-VA en van de PS, in een federale regering niet werkzaam kunnen zijn?
Jawel. Maar het imperiale Rome (lees, de confederatie) is er ook niet op één dag gekomen.
Het VVO gaat even in de tijd terug: naar de pre-minifederale context met Staatssecretarissen voor persoonsgebonden materies in de toenmalige nationale regeringen.
Waarom dan geen parallellen trekken naar een preconfederale opstelling? Met wetten en besluiten die verschillen naar gelang de bevoegde territoria. En dit voor materies die niet in de weg staan van de huidige schoonmoeder-Grondwet, na de zesde staatsmisvorming.
Zou het niet van een visionaire lef getuigen, mocht de N-VA gesprekken voeren met de PS? Ook al blijft ze aan de huidige onderhandelingstafel. Politiek is nu eenmaal een vuil machtsspel als je aan je trekken wilt komen.
Buiten de Zweedse coalitie en de traditionele tripartite, ligt er naar het oordeel van het VVO nog een derde weg open: een regering N-VA, CD&V, PS, CdH.
Voorwaar geen eenvoudige klus. Maar wel de moeite waard om een poging te wagen.
‘If you can’t fight them, let them join you’.
Jef Cassimons , Algemeen voorzitter
http://www.verbondvlaamsoverheidspersoneel.be

* Toespraak van Wim De Wit op de IJzerwake

Toespraak Wim De Wit, voorzitter IJzerwake
Vlamingen, Bedevaarders,
Dag op dag, honderd jaar geleden, in de nacht van 24 op 25 augustus 1914 werd de Stadswaag in Antwerpen, vanuit een Zeppelin, getroffen door een bom. Ze maakte 9 slachtoffers.
Het waren nog de begindagen van de Eerste Wereldoorlog, een verschrikkelijke periode die de kaart van Europa zou hertekenen en die onnoemelijk menselijk leed en materiële schade zou veroorzaken.
Bij de Duitse inval herinnerde koning Albert de Vlamingen aan de Slag der Gulden Sporen. Hij deed hiermee nadrukkelijk een oproep tot de Vlaamse jeugd om zich in te zetten voor de verdediging van hun zogenaamde Belgische vaderland.
Helaas, de Vlaamse soldaten bleven gedurende de hele oorlog tweederangsburgers. Misprezen en geminacht door officieren die hun taal niet spraken of niet wilden spreken. Van enig Vlaams rechtsherstel was er gedurende de hele oorlog geen sprake. Zelfs de taalwet voor het leger – nochtans goedgekeurd in 1913 – bleef dode letter. De “Vlaamse kwestie” bestond officieel niet!
De parallellen met 2014 zijn opmerkelijk. Ook nu worden de Vlamingen verzocht om alle communautaire verzuchtingen op te bergen en enkel oog te hebben voor de sociaaleconomische problemen. Welnu, wij zijn niet van plan om de fout van 1914 te herhalen, want in dit land is alles communautair en zeker de sociaaleconomische problemen. Vlaanderen kan geen antwoord bieden op de problemen van vandaag en morgen zolang de beslissingsmacht over alle belangrijke dossiers federaal blijft en zolang de miljardentransfers naar Wallonië niet stoppen. Wie een herstelbeleid voert zonder eerst deze zaken aan te pakken, versterkt België op de kap van Vlaanderen.
Na de voetbalgekte wordt de herdenking van de Eerste Wereldoorlog aangegrepen om een fictief Belgisch nationaal gevoel te promoten. Begrijpelijk voor koning Philippe, Mathilde de zelfbenoemde majesteit, en hun gesubsidieerde familie; begrijpelijk ook voor de Waalse regimepartijen en voor alle anderen voor wie België een levensverzekering is.
Maar het is onbegrijpelijk en onvergeeflijk dat de Vlaamse regering geen ander geluid laat horen. De hele herdenkingscyclus van 2014 tot 2018 wordt door het officiële Vlaanderen herleid tot een toeristische promotieactie. Hiermee wordt de essentiële betekenis voor Vlaanderen van deze gruwelijke periode uit de Europese geschiedenis flagrant miskend, want uit de puinhopen van deze oorlog groeide de Frontbeweging – de basis van de moderne Vlaamse Beweging.
Het is en blijft onze plicht om het testament van de Frontsoldaten – verwoord als “Zelfbestuur, Nooit meer oorlog, Godsvrede”– tot uitvoering te brengen.
Maar in Europa en aan de rand van Europa kletteren de wapens, vloeit het bloed van onschuldige slachtoffers. Voldoende reden voor de IJzerwake om als testamentuitvoerder van de soldaten van het IJzerfront, de leuze NOOIT MEER OORLOG, te blijven herhalen Wij staan voor onderhandelingen, zelfs al zijn die vaak moeilijk en schier uitzichtloos, zeker als men bedenkt dat duizend kilometer hier vandaan nog altijd resten bij elkaar geschraapt worden van uit de lucht geschoten mensen in een passagiersvliegtuig. Voor ons is het duidelijk:
1.    Elk volk heeft recht op zelfbeschikking. De grenzen van staten moeten door dit principe bepaald worden, en via overleg tot stand komen. Wij kunnen niet anders dan, vanuit deze IJzervlakte, oproepen om het wapengeweld in Oekraïne te stoppen, en tot een vreedzame dialoog te komen, vooral nu de burgerbevolking zo zwaar lijdt, en ook vele onschuldige slachtoffers in dit drama betrokken geraakt zijn.”
2.    Elk land heeft het recht op zelfverdediging. Israël en de Palestijnen hebben alles te winnen met onderhandelingen en Israël moet als machtigste partij hierbij het voortouw nemen en streven naar een oplossing die het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen verzoent met de eigen veiligheid. Alleen een volwaardige tweestatenoplossing lijkt ons, nationalisten die zelf naar een eigen staat streven, een redelijke optie.
3.    Wij vieren de eucharistie op deze weide. IJzerwake heeft respect voor het AVV-VVK van de IJzersoldaten. Een kalifaat van radicale moslims in de vlakte van de Tigris en de Eufraat dat de maatschappij wil ontwrichten door het begrip “God” te misbruiken om op te roepen tot de meest uitzinnige gruweldaden, en dat de christenen van het Midden-Oosten en andere religieuze minderheden zoals de Yezidi’s, discrimineert, verjaagt, uitmoordt is een misdaad tegen de mensheid. Vlaanderen en Europa moeten deze ontheemden van Irak en Syrië prioritair bijstaan met hulp en diplomatie.
Vrienden,
Voor u staat een man die behoort tot het zieke deel van de bevolking. Althans volgens ene psychologieprofessor Patrick Luyten van de KU-Leuven. De eerste zeges van de Rode Duivels hebben volgens hem het geluksgevoel van de bevolking verhoogd. Niet bij mij dus, vandaar mijn ziekte. Maar er is één pluspunt: het bevrijde deel van ons oude vaderland, het noordelijke deel van de Lage Landen, Nederland dus, heeft tenminste de halve finale gehaald.
Ach, de belachelijke kortstondige en door het belgische systeem georkestreerde sporteuforie waait wel over. Het is trouwens ook de laatste relikwie van een land dat geen land meer is.
Vrienden, vandaag worden we – eens te meer – geconfronteerd met een reuze-grote leugen!
Loonkosten, index, belastingverlaging, besparingen, pensioenen, werkloosheid, enz. waren tijdens de verkiezingscampagne en de regionale regeringsvorming en zijn tijdens de lopende federale formatiegesprekken de enige thema’s die aan bod mochten en mogen komen. Communautaire taal was en is uit den boze!
Een grotere leugen is moeilijk denkbaar, want alles, tot en met de vliegroutes boven Brussel, is hier communautair en dus zeker de sociaaleconomische problemen.
We hebben ondertussen een centrumrechtse Vlaamse regering die beantwoordt aan de verkiezingsuitslag in Vlaanderen.
De vorming van deze Vlaamse regering heeft meer tijd gevergd dan nodig en ook de samenstelling ervan werd beïnvloed door de situatie op federaal vlak. Dit is onmiskenbaar een inbreuk op de goede werking van de Vlaamse democratie.
Deze regering zal bovendien zwaar moeten besparen; er moet niet minder dan 8 miljard bezuinigd worden En dat komt vooral omdat er bij de zesde staatsmisvorming wel bevoegdheden werden overgedragen maar niet de nodige financiële middelen. De 16 miljard euro aan transfers vanuit Vlaanderen naar Wallonië en Brussel treffen vanaf nu de gewone Vlaming pijnlijk in zijn dagelijks bestaan.
En ik herhaal met klem: wie enkel saneert zonder die transfers aan te pakken versterkt België en verzwakt Vlaanderen.
Met “ Doorbraak” stellen we bovendien vast dat de nieuwe Vlaamse regering geen gemeenschappelijke visie heeft op het verder institutioneel ontwikkelen van de eigen deelstaat. We hadden van een V-partij, zeker als leidende partij, meer verwacht”.
Pascal Smet had tijdens de vorige legislatuur een “masterplan” uitgewerkt dat het Vlaamse onderwijs volledig zou ruïneren. Niet de verbetering – of zelfs maar het behouden – van het onderwijsniveau was het doel, maar het opdringen van een utopische gelijkschakeling. Wat het meest opviel in dat dwaze masterplan was het afschaffen van het BSO, het TSO en het ASO. De nieuwe minister-president Bourgeois stelde ons evenwel gerust: de indeling BSO, TSO, ASO zou behouden blijven. Hoe dit te rijmen valt met het nieuwe Vlaamse regeerakkoord is voor ons een raadsel, want daarin staat zwart op wit staat dat het masterplan toch wordt uitgevoerd. Ik ben benieuwd welke kromme uitleg men zal verzinnen voor deze groteske tegenstrijdigheid.
Vlaamse vrienden,
Het is thans nog onduidelijk wat de federale regeringsonderhandelingen ons zullen brengen. Men werkt aan een zogenaamde “Zweedse coalitie”, maar de terugkeer van Di Rupo met een klassieke tripartite is zeker nog niet uitgesloten.
Voor wie gelooft dat er met de Franstaligen een goed beleid kan gevoerd worden, citeer ik enkele Waalse sleutelfiguren.
Paul Magnette einde 2013 in Charleroi: “De fascisten van het noorden denken dat ze het recht hebben om ons te controleren omdat ze ons onderhouden. De imbecielen hebben het geluk dat we de belastingen niet enkel in het Noorden van het land kunnen verhogen”
Laurette Onckelinx in januari 2014 in Schaarbeek: “Ons enige doel moet zijn de Vlaamse koe te blijven uitmelken gedurende pakweg nog 10 jaar. Nadien mogen de Vlamingen het kadaver hebben.”
Elio Di Rupo in 1995 : “De eerste dag dat er één frank solidariteit van Wallonië naar Vlaanderen zal gaan, zal belgië ophouden te bestaan”.
Vandaar dat ik mij afvraag waarom de Vlaamse partijen nog steeds zo naïef de Walen achternalopen om België te redden?
Vlaamse vrienden,
De zesde staatsmisvorming is een stap naar de ultieme vergrendeling.
De enige mogelijkheid om daar nog vanaf te geraken is uit de Belgische grondwet te stappen.
Daarom moeten alle Vlaamse partijen, ook de Vlaams-nationale partijen, ( en ik zeg wel degelijk alle Vlaams-nationale partijen) nu meer dan ooit hun verschillen opzij zetten en een gemeenschappelijke strategie ontwikkelen die leidt naar een onafhankelijk Vlaanderen. Het Vlaams Parlement heeft de democratische legitimiteit om namens Vlaanderen te spreken. Wat houdt die volksvertegenwoordiging tegen om buiten de grondwet te treden, de ondemocratische grendels op te zeggen en tegelijkertijd de enige zinvolle onderhandelingen aan te vatten, die over de opdeling van België.
Politieke leiders die geen oog hebben voor de problemen van hun volk verliezen hun legitimiteit, zulke politici verdienen onze minachting.
Vrienden, deelnemen aan de IJzerwake is geen vrijblijvend uitstapje!
Op de Guldensporenviering in Ieper zei An De Moor, voorzitter van de Beweging Vlaanderen Europa en 11-daagse Vlaanderen Feest!, en ik citeer:
“Wij hebben allemaal een taak, een opdracht. Elke Vlaming moet het imago van Vlaanderen naar buiten brengen en gebruikt daarvoor best de eigen vertrouwde historisch gegroeide symbolen. Elke Vlaming is ambassadeur en moet m.a.w. aan “publieksdiplomatie” doen. Zet Vlaanderen als een volleerd diplomaat op de kaart.” Einde citaat.
En dat begint met consequente keuzes en informatie. Ik geef enkele voorbeelden.
Een: er zijn in Vlaanderen nog twee Vlaams-nationale manifestaties die compromisloos streven naar Vlaamse onafhankelijkheid: onze IJzerwake en het Vlaams nationaal Zangfeest. Vandaar mijn oproep om massaal aanwezig te zijn op het 78ste Vlaams-nationaal zangfeest op 8 maart 2015.
Twee: het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds is het enige ongebonden ziekenfonds in Vlaanderen dat opkomt voor de volledige splitsing van de sociale zekerheid en voor een eigen Vlaamse republiek. Realiseer u goed de kleurmutualiteiten met uw lidgeld méér Vlaanderen in de weg staan. Is er op deze weide nog iemand die lid is van een kleurmutualiteit, rep u dan na de nationale liederen naar de stand van het Vlaams & Neutraal Ziekenfonds.
Drie: de Vlaamse Beweging kan zijn draagvlak voor een complexloze beleving van de Vlaamse identiteit en het Vlaamse natiegevoel verder verbreden door op een opbouwende, positieve manier het voortouw te nemen. De constructieve boodschap van de betoging van Catalanen, Schotten en Vlamingen einde maart was dat Europese nationalisten de gelederen kunnen sluiten: samen sterk. Op lokaal vlak kan het ook. Een voorbeeld is de poging van Antwerpse VVB-afdelingen om op 20 september te Ekeren een “wereldrecord Vlaamse vlaggen leggen” te realiseren, een evenement dat ik u allen warm aanbeveel.
Vier: Priester Daens werd 175 jaar geleden geboren in Aalst en dat wordt dit jaar feestelijk en breed herdacht. Onze tegenstanders doen alsof wij niet sociaal zijn, onder een hoedje spelen met hardvochtig rechts. Neen, bedevaarders, priester Daens is en blijft voor ons de verzinnebeelding van het Vlaamse én het sociale in onze strijd voor een beter Vlaams vaderland.
Vijf: niet alle intellectuelen, maar de beste van onze intellectuelen, schrijven, ageren, bevorderen de Vlaamse onafhankelijkheid.
– Els Witte, historica en oud-rector van de VUB rekent in jaar jongste boek “Het Verloren Koninkrijk” af met de oorsprongsmythe van België. De opstandelingen tegen het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden van 1815 tot 1830 waren met veel minder, en vochten tegen veel meer tegenstanders, ook in Wallonië, dan de folklore over de zogenaamde revolutie van 1830 vertelt. Met Els Witte breekt een nieuw hoofdstuk aan over de verloren, en te herwinnen, eenheid tussen Noord en Zuid.
– Remi Vermeiren, gewezen topbankier en de vader van het Warandemanifest voor een Zelfstandig Vlaanderen pakte dit jaar uit met een schitterend boek “België, de onmogelijke opdracht” waarin hij nuchter, becijferd en combattief oproept om de democratie te herstellen voor de Vlamingen door open en bloot de onafhankelijkheid na te streven.
– Johan Sanctorum, filosoof, bezieler van de Res Publica-denktank, schrijver en Vlaams beweger, die vorig jaar nog op de VRT-uitzending, naar aanleiding van het kroningsfeest van Filip, het Belgische koningshuis hekelde, en daardoor “persona nog grata” is in alle Vlaamse media. Een eerbewijs, zou ik zeggen.
Vlaamse vrienden,
Ik bevind me dus in goed gezelschap om eens te meer te eindigen met hetzelfde noodzakelijke besluit dat u kent van de vorige jaren: wij staan en gaan voor een vrij, onafhankelijk en republikeins Vlaanderen, dat zijn toekomst in Europa zelfstandig gestalte geeft én aanstuurt op de hereniging met Noord-Nederland! Want 1830 bestaat voor ons niet!!!.
Wim de Wit, voorzitter IJzerwake vzw
24 augustus 2014

* Belgicistische geschiedenisvervalsing

Standpunt van het Verbond van Vlaams Overheidspersoneel
Jef Cassimons , Algemeen voorzitter

e-post: vvo.post@mail.be
http://www.verbondvlaamsoverheidspersoneel.be

DE BELGICISTISCHE GESCHIEDENISVERVALSING.
Op 21 september 2015 zal het 200 jaar geleden zijn dat Willem-Frederik, in Brussel, ingehuldigd werd als koning Willem I van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (koning sinds 16 maart 1815). Met die verjaardag in het verschiet roeren voor en tegenstanders van België zich nog eens extra.
Meer lezen (pdf-bestand 72 kB)

* Ereburgemeester Willy De Waele: Vlamingen betalen – Franstaligen bepalen

* VLAMINGEN BETALEN – FRANSTALIGEN BEPALEN
zondag 17 augustus 2014, 21:56
Filed under: VLAANDEREN

De voorbije dagen is er enige beroering ontstaan omtrent de opmaak van de begroting van Vlaanderen, de besparingen en nieuwe ontvangsten, na de installatie van de nieuwe Vlaamse regering.

De verenigingen en belangengroepen maken zich zorgen omtrent het afbouwen van hun toelagen die hun werking zal hypothekeren en genoodzaakt worden hogere bijdragen aan de gebruikers te vragen.

Via de media konden wij kennis nemen van de voorgenomen politiek die echter nog niet door de Vlaamse regering goedgekeurd is; zie onderstaande tabel:

Vlaams minister voor Welzijn VAN DEURZEN overweegt de bijdrage van de ouders voor de kinderopvang te verhogen met het gevolg dat 8.000 kinderen van deze dienstverlening geen gebruik meer kunnen maken omdat het te duur is. Het staat eveneens zo goed als vast dat de verplichte zorgpremie van 25 € tot 40 € zal worden opgetrokken.

Niemand echter blijft er bij stilstaan dat dit de gevolgen zijn van staatshervormingen en perfide financieringswetten die het Brussel en Wallonië mogelijke maken hun politiek te financieren met Vlaanderen als derde betaler.

Deze overdadige financiële transfers, zonder controle noch resultaatverbintenis en enig zicht op de afbouw ervan, financieren de Brusselse en Waalse inertie; inzonderheid de PS die jarenlang de Belgische politieke structuren uit eigen partijbelang blokkeert om zijn cliëntelisme en syndicaal corporatisme te financieren zonder hetwelk haar bestaanszekerheid gehypothekeerd wordt.

Deze Vlaamse financiële aderlating, georganiseerd en in stand gehouden door de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa, wiegen Brussel en Wallonië in slaap en staan hervormingen in de weg. Hervormingen die enkel mogelijk en noodzakelijk worden als de geldstromen ophouden.

De voorbije decennia werd onder druk van de PS, met andermaal de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa, de federale budgettaire tekorten in hoofdzaak weggewerkt door verhoging van de middelen, inzonderheid te laste van Vlaanderen omdat besparingen vooral het PS electoraat in Wallonië en Brussel treffen.

Deze massale financiële injectie komt de Waalse landgenoten niet te goede. De PS bindt zijn electoraat met een uitzichtloze uitkeringscultuur (?) die iedere tewerkstellingsmogelijkheid onaantrekkelijk maakt en blokkeert.
De PS is zodanig verstrengeld met de macht van het systeem dat de uitvoering van enig welk reddingsplan niet kan lukken omdat het bestaan van de PS en de PS structuren er zelf worden door bedreigd.

In Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest is er een duidelijk stijgende trend aan van deze uitkeringscultuur (?). De pensioenen uitgezonderd vertegenwoordigen de sociale uitkeringen ongeveer de helft van de uitkeringsgerechtigden in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest, in Vlaanderen ongeveer en kwart.
Ook de alleenstaanden en de gezinnen die onder de armoedegrens leven blijven stijgen in Wallonië en het Brussels hoofdstedelijke gewest terwijl het aantal (nog onaanvaardbaar hoog) in Vlaanderen daalt.

Deze financiële transfers hebben ook niet belet dat het Waalse gewest aankijkt tegen een gigantische openbare schuld, die het op de koop toe nog probeerde te verdonkermanen.
Ik citeer uit het 25ste Boek van het Rekenhof:
Le 25e rapport de la Cour des comptes adressé au Parlement wallon est particulièrement assassin pour les finances wallonnes. En effet, alors que le ministre wallon en charge du Budget André Antoine annonçait en Commission que la dette à long terme de la Région atteignait 6,25 milliards d’euros, la cour arrive à un tout autre montant puisqu’elle annonce une dette de 11,237 milliards d’euros.
Mais c’est dans les conclusions de son rapport que la Cour est la plus sévère pour les finances régionales : “La Cour rappelle que les principes comptables de régularité, de sincérité et d’image fidèle constituent les fondements de toute comptabilité. Toutefois, les bilans et compte de patrimoine établis par la Région n’y répondent actuellement pas. La Cour insiste dès lors sur la nécessité de veiller à ce que ces comptes donnent dorénavant une image fidèle, sincère et régulière de la situation financière et patrimoniale de la Région.”

Deze onverantwoorde jaarlijkse financiële transfers, naargelang de bron en de berekeningswijze tussen de 10 à 16 miljard €, kan de Vlaamse economie zich niet langer veroorloven zonder zelf de gevolgen er van te ondergaan en noopt de Vlaamse regering ertoe haar middelen te beperken en de dienstverlening af te bouwen.

Uit onverdachte bron; ik citeer La Libre Belgique van 15 november 2013:
Le Fédéral s’en sort très bien. Ce qui n’est pas surprenant, vu que les budgets correspondant à ces compétences ne sont pas transférés dans leur intégralité. Bruxelles se voit refinancée, ce qui était un des objectifs de la réforme. Quant aux autres entités, elles perdent beaucoup de plumes dans l’affaire. C’est particulièrement le cas de la Communauté flamande qui se verra privée de 1,6 à 1,7 milliard d’euros par an à partir de 2016. Rien de moins.

Zelfs de CERPE (Waals economische onderzoekscentrum gevestigd te Namen) stelt vast dat de voortdurende geldstromen naar Wallonië er voor zorgen dat het PS cliëntelisme en syndicaal corporatisme blijven primeren op een ernstige aanpak van de als maar groeiende sociaal-economische problemen. Vier decennia voortdurende achteruitgang van Wallonië is het gevolg.
Het probleem echter is niet de PS, maar de Belgische politieke en administratieve structuren waarbinnen de PS haar graaicultuur organiseert, andermaal met de collaboratie van de CD&V, de VLD en de Spa.

Binnen deze structuren, die zonder de toestemming (vetorechten) van de Franstaligen niet kunnen worden gewijzigd is, zal Vlaanderen verder verarmen en niet meer in staat zijn haar basisbehoeften te financieren zonder beroep te doen op bijkomende middelen of de dienstverlening verder af te bouwen.

De Vlaamse gezinnen, de Vlaamse verenigingen, de Vlaamse belastingbetaler financieren de Belgische structuren, die een noodzakelijke omslag van het beleid blokkeren, en een voor Vlaanderen aangepast beleid hypothekeren.

Indien zelfs maar de helft van deze financiële transfers in Vlaanderen zou blijven zou de Vlaamse regering niet genoodzaakt zijn 1,7 miljard € te besparen en/of nieuwe ontvangsten te vinden ten laste van de Vlaamse gezinnen, en de Vlaamse verenigingen.

Het Belgische staatsverband, na zes staats(mis)vormingen met bijzondere financieringswetten, ontneemt Vlaanderen de financiële middelen om ZIJN economie te ondersteunen, de tewerkstelling te bevorderen, de sociale economie uit te bouwen, het verenigingsleven te betoelagen, het onderwijs op alle niveaus te organiseren en een goed uitgebouwd sociaal opvangnet in stand te houden.

Zolang deze Belgische hypotheek niet gelicht wordt zal Vlaanderen deze ondemocratische staatsorganisatie blijven ondergaan en haar dienstverlening verder moeten afbouwen en toezien hoe de Vlaams belastingen aangewend worden om Belgische structuren in stand te houden die de Vlaamse welvaart en welzijn op korte termijn onomkeerbaar bezwaren. Een sociaal-economisch en financieel aangepast beleid voor Vlaanderen voeren is niet haalbaar zonder het lichten van de communautaire hypotheek.

Door in te gaan op de eisen van de Franstaligen die geen fiscale concurrentie aanvaardden (ondertussen door het Brussels gewest wel toegepast – blz. 91 van het regeerakkoord) blijven de belastingschalen progressief en moeten federaal bepaald worden (blz. 59 van het Vlinderakkoord) hetgeen een Vlaams fiscaal beleid volledig onmogelijk maakt.

Ik citeer professor Lode VEREECK, voormalige Vlaams LDD volksvertegenwoordiger, nu VLD:
Hierdoor worden de noodzakelijke hervormingen – lagere lasten op arbeid en vereenvoudiging van de fiscaliteit – volstrekt onmogelijk gemaakt. Het is duidelijk dat deze staatshervorming voor de Vlamingen nauwelijks vooruitgang inhoudt. Het federaal betonneren van de sociale zekerheid en van de fiscaliteit maakt van Vlaanderen het eeuwige wingewest voor de rest van België.
De Vlaamse gezinnen en de Vlaamse verenigingen ondervinden nu aan den lijve dat hun middelen en hun werking bedreigd worden door een verkeerd begrepen solidariteit die gericht is op het in stand houden van een Belgisch systeem en politieke formaties die deze financiële middelen aanwenden om het systeem en zichzelf overeind te houden.

De Vlamingen hebben veel te lang hun politiek lot laten bepalen door Belgische politieke partijen en financieren bovendien binnen deze Belgische systemen hun eigen ondergang.

Willy DE WAELE
Ere burgemeester

* VVB steunt Schotland en Catalonië

Delegaties van de Vlaamse Volksbeweging naar Barcelona en Edinburgh

De Vlaamse Volksbeweging zal morgen donderdag 11 september met een delegatie (een twintigtal militanten) aanwezig zijn op de ‘Diada’, de nationale feestdag van Catalonië. Volgende week stuurt de vereniging ook een waarnemer naar Schotland op de dag van het referendum over Schotse onafhankelijkheid. Beide activiteiten passen in de samenwerkingsverbanden voor zelfbeschikking en onafhankelijkheid die werden opgezet met Europese partners in Schotland, Catalonië, Baskenland, Zuid-Tirol, Veneto… (ICEC – International Commission for European Citizens & EPI – European Partnership for Independence).

Morgen worden in de Catalaanse hoofdstad zowat 2 miljoen aanwezigen verwacht. Deze ‘Diada’ wordt een hele bijzondere editie. Niet alleen is het dit jaar 300 jaar geleden dat Catalonië zijn politieke zelfstandigheid verloor, de mobilisatie is ook bijzonder groot omdat de Catalanen de druk willen opvoeren in verband met het referendum over onafhankelijkheid dat hen voor 9 november is beloofd. De Spaanse regering blijft zich ertegen verzetten en sommige Catalaanse partijen lijken te aarzelen om door te zetten. Daarom zullen de betogers morgen langs de grote boulevard een gigantische ‘V’ gaan vormen, voor ‘votar’ (stemmen): de Catalanen eisen het recht om te mogen stemmen over hun eigen toekomst.

Een aantal leden van de Vlaamse Volksbeweging zijn al sinds zondag in Catalonië. Ze waren eregasten op een meeting Arenys de Munt, waar enkele jaren geleden de eerste lokale volksraadpleging plaatsvond, die later uitgroeide tot de massabeweging die de referendumbeweging nu is geworden. Morgen zal de VVB mee optrekken in de manifestaties rond de ‘V’ en bemannen ze een Vlaamse stand op het centrale plein. VVB-vertegenwoordigers zullen ook deelnemen aan debatten rond de kwestie ‘de EU en het zelfbeschikkingsrecht’.

Volgende week zal de Vlaamse Volksbeweging ook een bestuurslid afvaardigen naar Schotland.

De gebeurtenissen in deze twee naties in West-Europa zijn van grote betekenis voor Vlaanderen. Ze tonen aan dat zelfbeschikking niet slechts een wensdroom is van enkelen, maar een politiek doel van velen in de betrokken landen. En zeker in Schotland wordt vandaag aangetoond dat het niet slechts een utopische droom is maar een reële optie die morgen werkelijkheid kan worden.

De Vlaamse Volksbeweging wil met haar aanwezigheid Catalanen en Schotten een hart onder de riem steken maar ook lering trekken uit de dynamiek die de independentisten in beide landen hebben weten tot stand te brengen.